مقالات

 
استفاده از بلوک سبک بتنی متخلخل در صنعت ساختمان رفته رفته تبدیل به یک اصل غیرقابل انکار برای انبوه سازان و پیمانکاران شده است.

دلیل این امر هم چیزی جز مزایای بی شمار این نوع مصالح، از جمله سبکی وزن ،سرعت و سهولت در اجرا و خاصیت پایین بودن ضریب انتقال حرارت و همچنین عایق صوت بودن آنها نیست. اما آیا واقعاً هر بتن سبکی قابل اعتماد است؟

بتن های سبک CLC بتن هایی هستند که در ترکیب آنها از آب ، سیمان، مصالح سنگی و همچنین عامل حباب ساز استفاده می شود .وجود فوم یا عامل حباب ساز در بتن باعث می شود که اولاً بتن سبک شود و دوم اینکه عایق صوتی و حرارتی باشد.وقتی بحث سبک سازی در ساختمان مطرح می شود،میتوان با استفاده از روش های متعددی از جمله استفاده از مصالح سنگی سبک اقدام به ساخت بتن سبک حتی شناور در آب نمود اما آنچه حائز اهمیت است این است که تنها محصول سبک نباید ملاک انتخاب مصالح ساختمانی باشد چرا که به هر اندازه حباب هوا را در بتن ایجاد کنیم،به همان اندازه سبک می شود اما ممکن است همین بتن سبک نتواند مأموریت خود و خواسته های طراحان سازه را برآورده کند.

در رابطه با بتن ، استانداردهایی وجود دارد که نشان می دهد هر بتن سبکی مرغوب نیست.در استاندارد ملی در زمینه بلوک های سبک آمده است که هر مترمکعب(حدود 10مترمربع بلوک) بلوک سبک بتنی برای دیوارهای غیرباربر باید بین 500 تا 800 کیلوگرم وزن داشته باشد تا مقاومت فشاری مورد نیاز را تأمین کند. چنانچه وزن بتن بیش از حد مجاز سبک باشد ، می توان گفت که مصرف کننده به جای بتن هوا خریده است و دیوار ساخته شده با این بتن مقاومت لازم را ندارد و از طرف دیگر تولید کننده به جای مصرف سیمان به بتن هوا تزریق کرده و از این طریق سود مضاعفی را برای خود تأمین نموده است.

 - بلوک بتنی سبک CLC تا چه اندازه می تواند اهداف اقتصادی سازندگان و مالکان را تأمین کند؟

بلوک بتنی سبک CLC مزایای بی شماری برای صنعت ساختمان به ویژه انبوه سازان دارد.بتن سبک CLC به دلیل اینکه ابعاد آن بزرگ تر از مصالح سنتی مانند آجر است و از طرفی به خاطر وزن سبک به راحتی قابل حمل هستند، در سرعت و سهولت ساخت و تولید مسکن بسیار موثر می باشند. به عنوان مثال با یک بنا و دو کارگر می توان روزانه 60مترمربع دیوار اجرا کرد، درحالی که با مصالح سنتی با همین تیم بیشتر از 17 مترمربع نمی توان دیوار اجرا کرد.

 یکی دیگر از مأموریت های بلوک سبک CLC،غیر از کاهش مصرف انرژی در ساختمان و سرعت و سهولت در اجرا که خود باعث کاهش هزینه های اجرایی و خواب سرمایه می شود،سبک سازی در صنعت ساختمان است.با بکارگیری بلوک های استاندارد می توان اولاً طبق محاسبات فنی تا 20 درصد از اسکلت فلزی سبک تر استفاده نمود و ثانیاً اینکه می توان فونداسیون سبک تری ریخت.

از دیگر مزایای این نوع بتن می توان به قابل برش بودن آن و ایجاد شیار برای انجام کارهای تأسیساتی اشاره کرد.ضمن اینکه نخاله های ساختمانی حاصل از کار با این نوع مصالح بسیار ناچیز خواهد بود.از نقاط قوت دیگر این نوع بتن ،عدم نیاز به گچ و خاک بر روی دیوار برای آماده سازی جهت گچ کاری و رنگ است که به نوبه خود هم باعث افزایش سرعت در ساخت شده و هم باعث کاهش بار مرده ساختمان می شود و روشن است که این عوامل رابطه مستقیم با بهای تمام شده ساختمان دارند.

مصالح سنتی که برای ساخت دیوار استفاده می شود ،عبارتند از انواع سفال و آجرهای سوراخ دار . بر اساس اعداد و ارقام سازمان برنامه ریزی و نظارت راهبردی، میانگین وزن هر مترمربع بنای ساخته شده با مصالح سنتی از 193 تا 360 کیلوگرم متغیر است، اما در بتن سبک CLC هر متر مربع حدود 70 کیلوگرم وزن دارد.با این اوصاف اگر شما در ساخت دیوار ملات مصرفی، حق الزحمه کارگران و حداقل 10 درصد ضایعات را در نظر بگیرید،بهای تمام شده هر متر مربع دیوار با مصالح سنتی حدوداً از 26 تا 30 هزار تومان تمام می شود ، در حالی که بتن سبک CLC با تمام خصوصیات برتری که نسبت به مصالح سنتی دارد ، با احتساب هزینه حمل و اجرا، حداکثر هر متر مربع 18 هزار تومان تمام می شود.

 یکی از مهم ترین مباحثی که همواره در مورد بتن مطرح می شود دانه بندی شن و ماسه است،چیزی که باعث شکست بتن از نظر فنی می شود ، تخلخل هایی است که ناگزیر در بدنه بتن وجود دارد که بسته به مأموریت سازه بتنی ،طرح اختلاط یعنی ترکیب و نسبت وزنی ریزدانه ها و درشت دانه ها تهیه و بتن مورد نظر ساخته می شود این طرح به گونه ای است که تخلخل ها در تمامی بدنه بتن بصورت یکنواخت توزیع شده باشد البته اینکه از چه نوع سیمانی هم استفاده کنیم بسته به انتظارات ما از سازه بتنی،حائز اهمیت است.

متأسفانه در بحث بتن های آماده ای که در ساختمان ها مورد استفاده قرار می گیرد هم استانداردها رعایت نمی شود و این امر به ویژه در رابطه با طرح اختلاط این نوع بتن ها مطرح است و در مرحله اجرا هم کیفیت بتن دستخوش تغییر می شود.مهم ترین دلیل این موضوع،عدم نظارت بر واحدهای تولید بتن و همچنین ساختمان های در حال ساخت است.ضمن اینکه تولیدکننده هایی که گواهی استاندارد و تأییدیه دارند،کمتر در پروژه ها دخیل هستند.

-چرا ما در زمینه دانش بتن در دنیا حرف های بسیاری برای گفتن داریم اما در عمل خلاف آن را شاهد هستیم؟
مشکل اینجاست که تقسیم کار و مشارکت پژوهشگران و صنعت متناسب نیست.از سویی دیگر تئوری ها،طراحی ها و اندازه گیری های متخصصان توسط پیمانکاران و مجریان به اجرا درنمی آید چرا که برخی می خواهند از این راه سود غیرمنطقی ببرند.