پوشش های حفاظتی بتن

در سال های اخیر به دلیل استفاده از پوشش های نامناسب و غیرمقاوم در پروژه های صنعتی که مواد خورنده یکی از معضلات آن ها می باشد، ضرر و زیان هنگفتی به این واحدها وارد شده است. چنین مشکلاتی اغلب در مورد ساختمان های بتنی بوجود می آید. زمانی که از خوردگی و تخریب یک سازه بتنی صحبت می کنیم، منظور این نیست که همیشه بتن در برابر مواد خورنده مانند اسیدها از بین می رود بلکه ممکن است مواد خورنده به داخل بتن غیرآب بند نفوذ کرده و در نتیجه فولاد« آرماتور» داخل بتن خورده شود، این فرایند باعث افزایش حجم بتن پیرامون میلگرد شده و در نهایت بتن شکسته می شود.

خنثی سازی مواد خورنده که به داخل بتن نفوذ کرده است بسیار مشکل است و همچنین پرهزینه می باشد بنابراین سازه های بتنی که تحت تاثیر بارهای شیمیایی قرار گرفته اند، حفاظت آن ها بسیار مشکل و پرهزینه تر از زمانی است که در مراحل طراحی اولیه پوشش مناسب درنظر گرفته شود.

هنگامی که از مواد و عوامل خورنده صحبت می شود با چهار نوع از مواد سروکار خواهیم داشت: اسیدها، قلیاها، نمک ها و حلال ها که یا توامان بر سطوح بتنی اثر می گذارند و یا این که به صورت مجزا باعث تخریب بتن می گردند. این مواد در حالت های جامد، مایع و گاز می باشند ولیکن در مورد بتن حالت مایع مواد فوق باعث خوردگی می گردد.

جهت اجرای پوشش ضدخوردگی، بتن باید دارای مشخصات زیر باشد:

۱- بتن باید چنان قالب ریزی گردد که سطوح آن صاف و عاری از نواقص باشد، این سطوح نباید صیقلی باشد و بایستی از زبری ایجاد شده در نتیجه ماله کشی با ماله چوبی مخصوصاً( تخته ماله) برخوردار باشند.

۲- قبل از اجرای پوشش حفاظتی باید بتن به طور کامل( نه فقط بر روی سطح آن) خشک شود و از خشک کردن مصنوعی باید جداً صرف نظر نمود.

۳- سطح بتن باید تمیز و عاری از رنگ، سیمان، دوغاب سیمانی و کثیف شدگی باشد.

به طور کلی پوشش های حفاظتی غیرفلزی را به سه بخش زیر تقسیم بندی می کنند:

پوشش های بر پایه رزین های سینتتیک و قیرها که در محل پروژه آماده و اجرا می گردند که خود به بخش های زیر تقسیم می شوند:
– پرایمرها و آب بند کننده ها و رنگ ها

– پوشش های مقاوم به همراه انواع پرکننده ها

– پوشش های مسلح شده با الیاف به صورت لامینیت

– لایه های شمشه کشی شده

– لایه های بر پایه آسفالت

پوشش های به صورت شیت یا ورق که یا به وسیله انواع چسب ها و یا به روش های مکانیکی به سطوح کار متصل می گردند و به دو دسته کلی تقسیم می شوند:
– ورق های ترموپلاستیک یا گرمانرم

– ورق های الاستومر یا رابرها( لاستیک ها)

پوشش های مرکب که تلفیقی از مواد مندرج در قسمت های ۱ و ۲ به همراه سیستم کاشی کاری یا آجرکاری ضداسید به جهت افزایش مقاومت های مکانیکی یا حرارتی بر روی آن ها می باشند.
رزین های مورد استفاده در این پوشش ها معولاٌ از موارد زیر می باشند:

  • رزین های اپوکسی( Epoxy Resins )
  • رزین های پلی استر غیراشباع( Unsaturated Polyester Resins )
  • رزین های فوران( Furan Resins )
  • رزین های پلی اورتان( Polyurethane Resins )
  • رزین های آکریلیکی پایه آب( Water- based Acrylic Resins )
  • انتخاب هر یک از موارد ذکر شده در بالا به پارامتر های مختلفی بستگی دارد که مهم ترین آن ها نوع مواد خورنده و غلظت آن ها می باشد ضمن اینکه بارهای تنش های مکانیکی و حرارتی نیز تاثیر به سزایی در نوع پوشش انتخابی دارند.

نویسنده : سعیده شاه میری (کارشناس ارشد مهندسی شیمی)

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگو شرکت کنید؟
نظری بدهید!

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *